Murcia/ Carthagena, 10-12 maart

Soms wordt je blij van een dooie mus..ik ben niet geheel zeker of ik dit gezegde hier goed gebruik hoor. Maarvik voel het zo. We hadden, dacht ik, een pràchtig appartement gevonden, ruim, balkon Kitchenette enz. Om nog een weekje aan de kust te verblijven. De eerste, foute, routebegeleiding bracht ons in een nare grauwe wijk. En daarna bleek dat er op het goede adres een aan de buitenkant vervallen huis stond dat bovendien niet toegankelijk was.  Mineur mineur dus. 

Op zoek naar ons volgende hotel vielen we middenin een overweldigende carnavalsoptocht. Het leek alsof zeker alle vrouwen van Carthagena meededen, en ook een flink aantal kinderen. Ik zag ook een aantal mannen. Ze waren werkelijk in de prachtigste kostuums gekleed, per groep een andere kleur. Overeenkomst was toch wel het verenkleed en huidkkeurige bodies onder die subtiele veren. Allemaal hakken. Enndie veren tooien werden middels een soort stellage op de rug in balans gehouden....nou ja, sport of, want het woei als een gek. Dat was komisch en ook wat pijnlijk tegelijk, want het lukte soms echt niet om die prachtige tooien rechtop te houden. En ze moesten nog langs de jury. Elke groep had pasjes ingestudeerd maar daar kwam het waar wij stonden nog niet zo van...het was ook koud! Ik had erg te down, vooral ook met de kleintjes die meededen. Zo serieus en zich bewust van hun opdracht, aandoenlijk. We zijn er na een tijd maar bij weggelopen om een hapje te eten. Er was nl. Ook een oorverdovende muziek uit joekels van geluidboxen. Dan heb je net gehoorondersteuning!!! Het lawaai was bijna niet te verdragen....en sanndenk ik aan al die baby's  die ook mee waren en aan hun oortjes. 

Gelukkig was ons volgende hotel ruim en prettig en konden we beginnen aan de verkenning van de stad. Nou, Carthagena, Klein Cartago, mag dan heel sjiek klinken...het viel ons erg tegen. Het is vooral een militaire havenstad. Op zich niks mis mee, maar we misten een fijne sfeer. Het was vooral een militaire haven met een. dikke muur eromheen.  Ook veel militairen in brons op straat en op onze bankjes in de zon. Het museum en Romeins theater bleek in de steigers te staan en dat was wel de belangrijkste trekpleister. Nou ja, af en toe valt er ook iets tegen.

Murcia daarentegen was weer een heerlijke lichte en sfeervolle  stad.

Mooie musea gezien. Salzillo. Het real Casino dat doet denken aan de paleiskamers in het Alhambra. Een plein met een wand vol rode bloempotten met bloeiende christusdoorn erin, een bijzondere kleurige beeldengroep met een tekst die opriep tot saamhorigheid. Murcia maakte alles weer goed.  De volgende dag nog een fietstochtje gemaakt buiten Murcia, in stormachtig zonnig weer. Op een terrasje viel gewoon niet te eten. De sla woei me uit de mond!! Maar een fijne dag en een mooi afscheid van deze plaatsen.

Morgen Valencia!