Zaragoza, 7-9 Maart

Eind van de middag komen we aan bij ons hotel. Inchecken , uitpakken en dan op de fiets naar het oude centrum om een hapje te eten. Het is weer wennen aan deze stad, die niet zo op fietsers ingericht lijkt. Af en toe ineens een mooi stukje groen fietspad, bijpassend fiets- verkeerslichtje en dan na 200 m is het in rook opgegaan en mag je het helemaal zelf uitzoeken..Dat doen we dan ook. Niet voor niks geoefend in Parijs! En ook hier houden automobilisten rekening met ons als we tussen hen in onze weg zoeken. Een beetje aansprekend eettentje vinden valt nog niet mee en we raken beide wat knorrig door een grote trek en behoefte aan een biertje. Compromis gesloten, pizzeria lonkt in deze omstandigheid óók. Pizza knippen met een vlijmscherpe schaar..leuk nieuwtje.

Zaterdag gaan we op zoek naar de grootste barokke basiliek van Spanje, de El Pilar. Hij is enorm,  met 4 klokkentorens op de hoeken en er tussenin verschillende koepels. Het verhaal gaat dat Maria hier  na haar dood aan de oever van de Ebro verscheen aan de apostel Jacobus en hem vroeg een kerk aan haar te wijden op die plek. Dat is dus gebeurd, en hoe! man, man, wat een WERK, wat een devotie, maar ook: wat een geld, macht, menselijk ego....zó grenzeloos groot. Ik werd alleen warm van de kapel voor  Maria bij binnenkomst.  

En zij werd op internationale vrouwendag ook bezongen door een grote groep mannelijke musici in kleurrijke gewaden. Dus nèt weer buiten keerden we op onze schreden terug. 

Daarna lunch met een vers broodje op een deel van de ruïnes die nog over zijn gebleven in deze stad, Romeinse kolonie onder Augustus, 1e Eeuw v.Chr. dat had wel wat. Muzikaal omlijst ook nog door een jonge zanger en drummer die daar óók een plekje hadden gevonden.

De stad: na Parijs is het voor een stad lastig zich te meten in schoonheid. Zaragoza vind ik niet een echt mooie stad. De gebouwen allemaal recht toe recht aan, hoekig. Maar het gebruik van verschillende kleuren pleisterwerk en ook de verscheidenheid in bakstenen structuren doen mij aangenaam aan. Ook de brede wegen, de avenida's met brede middenberm en groen geven een fijn ruim en licht beeld. De brug over de Ebro herinnert nog aan de Romeinse tijd.

Omdat Museo de Goya verbouwd wordt en dus gesloten was kwamen we onverwacht bij het museum van Pablo Cargallo terecht. Mij onbekend, ik vond zijn beelden heel mooi, werd er door geraakt, en vooral ook door het zien van de ontwikkeling die hij heeft meegemaakt, het zoeken naar zijn definitieve "eigen"  uitdrukking in kunst.

Tot slot nog ergens in de oude binnenstad vanuit een héél druk vol steegje zomaar een binnenplaats binnen gelopen waar (het deed wat provisorisch aan) een tent was opgesteld met een bar en een keukentje, een aantal zitjes, en waar mensen zaten te eten. Tapas, die ontbraken nog in ons menu.  Heerlijk, verrassend, daar hou ik van. Zo leuk om opgenomen te zijn zo'n heel ander leven en andere taal en cultuur. 

Een fantastische dag! Het weer is bewolkt sinds we de Pyreneeën over zijn maar de temperatuur overdag is vrij aangenaam. 

Morgen verder.

Liefs van ons