Lima, een eerste kennismaking

Vrijdagavond, de eerste dag Lima zit er op. We moeten nog wennen aan het tijdsverschil. Gisteren bekaf naar bed om 4 uur NL tijd(hier 20.00 u) en toen natuurlijk wat moeite om het tot 7 uur vol te houden. Na het ontbijt in ons hotel, Las Palmas, op de bovenste verdieping op een wat fris buitenterras vol sansferias, maar met beresterke koffie gelukkig voor Jan, togen wij naar het centrum. Per bus. Een tweede ervaring met het dagelijks verkeer en de gewoontes in Lima. 1. Je bent ongeduldig, 2. Je wilt altijd de eerste zijn, 3. je laat niemand voor gaan die wil invoegen, zeker niet als je het ziet aankomen, dan ga je een wedstrijdje aan, 4 Je trekt dus met een noodgang op, rijdt door rood als er toch niemand aankomt en staat vervolgens met een noodstop op de rem. Als je stil staat ga je op de claxon om van je onvrede te getuigen, ook al helpt dat niks. Als je zit gaat dat goed. Vandaag was de bus vol en " hingen" wij aan de stangen, ook dat leert snel. Lima is een stad vol verrassingen. Een levendige grote en drukke stad, met brede "Aves" (Avenues), mooie fietspaden en weinig fietsers, een grote verscheidenheid aan gebouwen, indrukwekkend in hun omvang, in hun mate van afwerking en onderhoud. Er is een overweldigende en ongebreidelde  reclame-voering hetgeen visueel veel onrust met zich meebrengt en wat er achter staat aan het oog onttrekt. Dat is niet altijd nadelig vind ik. Want (delen van) veel (mooie) gebouwen verkeren in een bedroevende staat van onderhoud. En dan staat er ineens een totaal modern en voltooid gebouw tussen, zoals van de universiteit, met veel glas en heel hoog, of een prachtige kerk, een mooi park. Het mooiste vinden wij nog: op een terrasje zitten en kijken naar alle bedrijvigheid om ons heen, de mensen. Er lopen vrijwel geen fotografen rond hier, dus ik val op met mijn kleine cameraatje. De mensen lijken er soms met een wat wantrouwige blik naar te kijken. Ik heb gelezen dat ze  niet zomaar gefotografeerd willen worden maar dat je ze dat (terecht) moet vragen. Zoals bij de prachtige twee jonge vrouwen met hun mandjes met Peruaanse lekkernijen. Zij wilden wel op de foto, maar pas nadat we iets van hen haden gekocht. En dat begon bij 1 zakje en toen twee voor iets minder, mar wel meer, of drie voor nog iets minder Pens.... Dat heb ik gedaan. Maar ja, NL zuinigheid..ik wil niet voor elke foto betalen en dus heb ik de rest (geen close ups) gemaakt zonder in de lens te kijken en gewoon af te drukken. Het enige verschil is dat de mensen zich niet gekiekt voelen, en ze er misschien geen last van hebben. Hoe kun je de wereld en jezelf bedotten! Maar er zijn zoveel mooie mensen te zien hier in hun "kostwinnerschap", zoals de schoenpoetsers, luxe in hun Kant en klare huisjes voor twee klanten of minder luxe, met een krukje op de nek en de zakken vol met schoensmeer en borstels. Of de meisjes die de plakken ananas verkopen, de vele vele vrouwen en kinderen die op zoek zijn naar de toeristen om hun zoetigheden aan te verkopen en die zo weinig succes hebben. Of de waarzegger met de ratten onder zijn handen op een kleedje, die doodstil bleven liggen en een Klein muisje dat zich loswurmde...zoveel indrukken van een andere cultuur en een ander leven, beleven, mooi en aangrijpend ook.

Na een paar uren in de stad te hebben rondgezworven zijn we daarom weer moe. Jan ligt al in bed en ik zit trouw achter mijn dagverslag. Het is niet kort. Hopelijk wel prettig leesbaar. Ik ga nu hopelijk wat fotos toevoegen. Groet van ons, H&J